Spawanie nietopliwą elektrodą wolframową

Wady i zalety tej metody

Producenci spawarek oferują dwa rodzaje służące do spawania TIG: prostowniki inwertorowe oraz prostowniki spawalnicze. Wymieniają też zalety tej uniwersalnej metody: można nią spawać prawie wszystkie metale i stopy, we wszystkich pozycjach, istnieje możliwość spawania cienkich blach - od około 0,5mm, wskazują także na wysoką jakość i czystość spoiny, łatwą kontrolę nad jeziorkiem spawalniczym, ilością ciepła i materiału dodatkowego.

Wśród zalet wymieniają także całkowity brak rozprysku ciekłego metalu, łatwość manualnego opanowania spawania przez spawacza i możliwość zmechanizowania i zautomatyzowania metody. Jej wadami są natomiast niewielka prędkość spawania, mała wydajność, szczególnie przy grubszych elementach. Poza tym jakość spoin zależna jest od umiejętności spawacza, praca jonizatora, służącego do zajarzania łuku spawalniczego, może być źródłem zakłóceń pracy innych urządzeń elektronicznych.

Jednakże prowadzący ten biznes cenią sobie to, że osoba operująca maszyną posiada 100% kontrolę nad całym procesem, a  co więcej proces ten łatwo można zautomatyzować  i zmechanizować.

Dobór odpowiedniej spawarki

Urządzenia do ręcznego spawania elektrodami nietopliwymi (spawarki TIG) składają się z:

• źródła prądu stałego lub przemiennego wraz z układem sterowania. Popularne nazwy to: spawarka, spawarka TIG, prostownik spawalniczy, inwertor spawalniczy.
• wielofunkcyjnego przewodu z uchwytem TIG doprowadzający prąd spawania do elektrody, gaz osłonowy, sterowanie oraz opcjonalnie układ chłodzenia,
• przewodu masowego z zaciskiem łączącym spawany przedmiot ze źródłem prądu,
• źródła gazu osłonowego - butli z gazem i z reduktorem,
• opcjonalnie - układu wodnego chłodzenia uchwytu - chłodnicy cieczy.

Producenci spawarek TIG i poradniki spawania tą metodą podpowiadają też, jak dobrać najlepszą dla siebie spawarkę. Radzą, aby w pierwszej kolejności należy zdecydować czy urządzenie ma pracować prądem stałym (TIG-DC) czy również przemiennym (TIG-AC/DC). Jeżeli chcemy spawać aluminium, magnez i ich stopy to niezbędne jest urządzenie TIG-AC/DC. Do spawania stali stopowych wystarczy TIG-DC. Dobór spawarki TIG należy rozpocząć od ustalenia maksymalnego prądu spawania, jakim chcemy dysponować.

Aby to określić musimy wiedzieć, jakiej maksymalnej grubości materiał będziemy spawać. Następnym bardzo ważnym, a często pomijanym parametrem jest cykl pracy w jakim chcemy spawać naszym założonym maksymalnym prądem spawania. Do półprofesjonalnej pracy powinien wynosić minimum 25÷35%. Jeżeli chcemy pracować z dużą wydajnością i nie chcemy, aby spawarka się przegrzewała i wyłączała to założony prąd spawania powinien być dostępny w cyklu minimum 60%.

Należy unikać kupowania spawarek w których cykl pracy nie jest podany! - może się okazać, że podanym prądem maksymalnym praktycznie nie da się spawać. Z drugiej strony nie należy wybierać zbyt dużej spawarki w stosunku do potrzeb, ponieważ przemieszczanie dodatkowej masy z jednego stanowiska na drugie utrudnia i spowalnia pracę.

W przypadku spawania metodą TIG dominującymi urządzeniami są spawarki inwertorowe (inwertory spawalnicze). Tak więc jeżeli wiemy już czy chcemy spawarkę TIG-DC czy TIG-AC/DC to można przejść do odpowiedniej kategorii i zawęzić wybór do spawarek o odpowiadającym nam prądzie maksymalnym i odpowiednim cyklu pracy.