Pomoc i przeciwdziałanie wypaleniu zawodowemu - terapia pracowników SW

Pomoc także dla innych "trudnych" zawodów

Według pani Joanny sami funkcjonariusze więzienni podają różne propozycje zmian w SW, które miałyby na celu wyeliminowanie lub łagodzenie syndromu wypalenia. Przede wszystkim - swobodny dostęp funkcjonariuszy do psychologa i psychiatry. - Dopytani doprecyzowali, że chodzi im o rozwój profesjonalnego doradztwa psychologicznego i psychiatrycznego. - mówi Joanna. - Także opartego przy istniejących już ośrodkach zdrowia. Oczywiście przy założeniu, że ich personel zostałby wyedukowany i odbył odpowiednie staże zapoznając się ze specyfiką i warunkami pracy penitencjarnej. Terapeuta mógłby także prowadzić pożądane przez pracowników SW gruntowne szkolenia przełożonych na temat wypalenia. Także podnoszenie wiedzy na temat tego syndromu wśród samych funkcjonariuszy (np. w ramach warsztatów, konferencji, szkoleń i wewnętrznych treningów psychoedukacyjnych, uczących technik antystresowych i biofeedbacku). Poza tym terapeuta zapewniałby funkcjonariuszom różne formy aktywności fizycznej (np. zajęcia jogi, programy ćwiczeń siłowych i aerobowych). Mógłby także prowadzić zajęcia także dla rodziny funkcjonariusza - w swoim gabinecie lub domu klientów. Terapeuta powinien mieć wykształcenie wyższe o kierunku psychologia; szkolenie  specjalistyczne z zakresu prowadzenia oddziaływań psychologicznych lub terapeutycznych. Sesje terapeutyczne odbywałyby się zwykle co 2 tygodnie i trwały ok. 60/80 minut. Koszt 80 minutowej terapii dla par kosztowałby ok. 250 zł. Aby prowadzić sesje psychoterapeutyczne niezbędny jest oczywiście lokal. Można go kupić lub wynająć (ok. 1500 ? 2000 zł miesięcznie). Dobrze, aby była w nim toaleta i mała szatnia wraz z poczekalnią. Z takich gabinetów korzystać mogliby przedstawiciele innych "trudnych" zawodów, w których nietrudno o wypalenie zawodowe, np. policjanci, lekarze, pielęgniarki, strażacy, ratownicy medyczni. Pod warunkiem jednak, że terapeuta doskonale zna specyfikę ich pracy.